Gearchiveerd onder: Uncategorized
In mijn tas zit nu The Happiness Project van Gretchen Rubin. Ik ben er zelf ook al mee aan de slag gegaan, met mijn eigen happiness project, door het formuleren van doelen/principes en voornemens. Wat ik prettig vind aan het boek is dat ook zij constateert dat het heel leuk is en makkelijk om alles achter je te laten en bijvoorbeeld een half jaar weg te gaan om jezelf te hervinden, maar dat dat 1) voor ‘normale’ mensen helemaal niet mogelijk is en 2) het eigenlijk een veel grotere kunst is om gelukkiger te worden in het leven dat je nu leidt. Ja, op Bali met een cocktail in je hand en waar je elke ochtend yogales van een prachtige jongeman krijgt, is het niet zo moeilijk om je fijner te voelen dan thuis waar je elke dag naar dat oninspirerende kantoor moet gaan en elke avond het eten voor de hele familie op tafel moet staan.
Maar goed, ik probeer dus in mijn huidige leven te werken aan mijn eigen happiness project, en dat is verrekte moeilijk. Zo iets simpels als elke dag mediteren en drie keer per week sporten (want sporten draagt bij aan een gezonde geest én lichaam) lukt me niet als ik weer in het ritme moet komen van fulltime werken. Want ‘s ochtends ben ik te moe en blijf ik liever nog heel even langer in bed liggen, en ‘s avonds wil ik naar huis, ben ik moe, of heb ik met die en die afgesproken. Tja, zo zie je al dat iets heel kleins inderdaad een stuk makkelijker was om vol te houden toen mijn leven even niet normaal was (niet werken is niet leuk maar daardoor heb je dus wel veel tijd om je aan je voornemens te houden). Dat ik de afgelopen twee weken strak stond van de spanning en stress (wegens de omstandigheden waarvan ik eerder al schreef dat ik u er niet over kan informeren) en koorts van heb-ik-jou-daar had, vind ik blijkbaar voor mezelf niet genoeg verantwoording voor het feit dat ik even niet zo actief aan mijn eigen happiness project kon werken. (Dat ik hard voor mezelf ben, dat heb ik allang bewezen.)
En nu vind ik het moeilijk om weer uit dat dal te klimmen, ook al weet ik dat het eigenlijk alleen maar een kwestie zou moeten zijn van ‘het knopje omdraaien’. Echt, eigenlijk is het heel simpel, weet ik. Een van mijn doelen is ‘act the way I want to feel’, en ik heb ook al geleerd dat blijven hangen in negativiteit het alleen maar erger maakt, en ik weet dat ik mezelf wil oefenen in het positivisme… Maar de energie is gewoon even op, dus dat knopje omdraaien lukt even niet meer. Ik heb geen zin, geen motivatie, mijn eigen happiness project kan me eigenlijk gewoon even helemaal gestolen worden, net zoals alles en iedereen me eigenlijk even helemaal gestolen kan worden. Ik wil wel dat ik mezelf beter kan laten voelen, maar het lukt gewoon even niet meer.
En terwijl ik dit schrijf vraag ik me af: lukt het echt niet, of heb ik er gewoon even geen zin in? Want blijkbaar geeft blijven hangen in negativiteit, lekker zwelgen, een voldoening die groter is dan de voldoening om de knop om te zetten en er wat van te maken, anders zou ik het niet doen. Heerlijk, jezelf even ontzettend zielig voelen, en vinden dat alles en iedereen even heel diep in de stront mag zakken. Is dat echt heerlijk? Nee natuurlijk niet. Maar jezus, mág ik ook eens even? Ik heb me door al die maanden ellende heengesleept, mijn hoofd hoog gehouden, de schouders er altijd onder geprobeerd te zetten, altijd geprobeerd er wat van te maken om het draaglijk te houden. En nu heb ik gewoon even he-le-maal geen zin meer. Als een klein kind dat stampvoetend door het huis loopt, zo voel ik me. Nee, ik WIL niet gezellig doen, ik WIL niet leuke dingen doen, ik WIL niet blij en positief zijn en er wat van proberen te maken. Want het leven is kut en dat is JULLIE schuld! Mag ik nu even heel hard schreeuwen en huilen en alles kapot maken wat kapot te maken is? MAG IK ME HEEL EVEN GEWOON HEEL ERG KUT VOELEN?
Dank u wel.
Dan kunnen we nu weer vrolijk verder.
Geef een reactie tot nu toe
Plaats een reactie
