Maar goed, ik probeer dus in mijn huidige leven te werken aan mijn eigen happiness project, en dat is verrekte moeilijk. Zo iets simpels als elke dag mediteren en drie keer per week sporten (want sporten draagt bij aan een gezonde geest én lichaam) lukt me niet als ik weer in het ritme moet komen van fulltime werken. Want ‘s ochtends ben ik te moe en blijf ik liever nog heel even langer in bed liggen, en ‘s avonds wil ik naar huis, ben ik moe, of heb ik met die en die afgesproken. Tja, zo zie je al dat iets heel kleins inderdaad een stuk makkelijker was om vol te houden toen mijn leven even niet normaal was (niet werken is niet leuk maar daardoor heb je dus wel veel tijd om je aan je voornemens te houden). Dat ik de afgelopen twee weken strak stond van de spanning en stress (wegens de omstandigheden waarvan ik eerder al schreef dat ik u er niet over kan informeren) en koorts van heb-ik-jou-daar had, vind ik blijkbaar voor mezelf niet genoeg verantwoording voor het feit dat ik even niet zo actief aan mijn eigen happiness project kon werken. (Dat ik hard voor mezelf ben, dat heb ik allang bewezen.)

En nu vind ik het moeilijk om weer uit dat dal te klimmen, ook al weet ik dat het eigenlijk alleen maar een kwestie zou moeten zijn van ‘het knopje omdraaien’. Echt, eigenlijk is het heel simpel, weet ik. Een van mijn doelen is ‘act the way I want to feel’, en ik heb ook al geleerd dat blijven hangen in negativiteit het alleen maar erger maakt, en ik weet dat ik mezelf wil oefenen in het positivisme… Maar de energie is gewoon even op, dus dat knopje omdraaien lukt even niet meer. Ik heb geen zin, geen motivatie, mijn eigen happiness project kan me eigenlijk gewoon even helemaal gestolen worden, net zoals alles en iedereen me eigenlijk even helemaal gestolen kan worden. Ik wil wel dat ik mezelf beter kan laten voelen, maar het lukt gewoon even niet meer.

En terwijl ik dit schrijf vraag ik me af: lukt het echt niet, of heb ik er gewoon even geen zin in? Want blijkbaar geeft blijven hangen in negativiteit, lekker zwelgen, een voldoening die groter is dan de voldoening om de knop om te zetten en er wat van te maken, anders zou ik het niet doen. Heerlijk, jezelf even ontzettend zielig voelen, en vinden dat alles en iedereen even heel diep in de stront mag zakken. Is dat echt heerlijk? Nee natuurlijk niet. Maar jezus, mág ik ook eens even? Ik heb me door al die maanden ellende heengesleept, mijn hoofd hoog gehouden, de schouders er altijd onder geprobeerd te zetten, altijd geprobeerd er wat van te maken om het draaglijk te houden. En nu heb ik gewoon even he-le-maal geen zin meer. Als een klein kind dat stampvoetend door het huis loopt, zo voel ik me. Nee, ik WIL niet gezellig doen, ik WIL niet leuke dingen doen, ik WIL niet blij en positief zijn en er wat van proberen te maken. Want het leven is kut en dat is JULLIE schuld! Mag ik nu even heel hard schreeuwen en huilen en alles kapot maken wat kapot te maken is? MAG IK ME HEEL EVEN GEWOON HEEL ERG KUT VOELEN?

Dank u wel.

Dan kunnen we nu weer vrolijk verder.

Dus.

Dit zijn mijn personal commandments, dat u het maar even weet. (Nou, eigenlijk doe ik dit vooral voor mezelf. Als ik maar overal opschrijf wat ze zijn, dan heb ik overal herinneringen daaraan, constant reminders om actief na te streven.) (En omdat ik ooit op een internationale school heb gezeten lopen Engels en Nederlands in mijn hoofd zo door elkaar dat ik deze lijst in het Engels heb opgesteld en het teveel moeite vind om naar het Nederlands vertalen. Zo ben ik dan ook weer.)

1. Be me
2. Let go
3. Enjoy the process
4. Act the way I want to feel
5. Be happy now
6. Do it now
7. Be positive
8. Approach each day with enthusiasm
9. Be patient

I love the website 43things, I’ve been using it for years and it really helps me focus on getting things done that I want to do. From ‘run a 5k’ to ‘buy a house’, from ‘create my own website’ to ‘be a more conscious consumer’. On it you can also post your resolutions for the new year. I don’t usually have new year’s resolutions, but this year things have to change and I have to take matter into my own hands. So for 2011 I have a resolution to take over the world, creatively that is.  On my list has been the goal ‘be a creative professional’ and this is the year I must really do something about it.

So this year I must focus on:
1) Do more photography and get paid assignments (that includes the course I want to give)
2) Make more music and actually go out there with it, perform!
3) Think about starting an art gallery online. That would be awesome! And it’s a place where I can sell my own art as well.
4) Which reminds me: make more art! Paint more!
5) Create more, use my skills! I can sew, knit, crochet, why not make little things that I can sell? (Bags, wallets, that sort of thing.) I like making it, so I have to do it more this year!

Let’s make 2011 the best year ever!

U moet weten, ik heb al vier maanden niet echt een gewoon leven meer. Ik werk niet meer normaal, niet omdat het niet kan of ik niet wil, maar omdat ik in een situatie zit waar ik zelf niet om gevraagd heb maar waar ik zelf ook bijzonder weinig aan kan veranderen. Ik pak de kleine dingen aan waar ik wel zelf controle op kan houden, maar voor de aanpak van het groter geheel ben ik afhankelijk van anderen, en dat is op tijden knap frustrerend, kan ik u vertellen. Hopelijk komt er deze maand meer duidelijkheid zodat alles weer normaal wordt (ach, wat is normaal?), maar tot die tijd probeer ik mezelf er maar doorheen te slepen. Te vaag voor u? Helaas kan ik er even niet meer over zeggen.

De laatste tijd ben ik erg moe. Ik heb al maanden niet meer normaal geslapen dus dat heeft er natuurlijk ook wel mee te maken, maar ik ben moe, stijf, heb spieren die soms wel erg pijn doen, een hoofd dat lekker kan bonken… Mijn geheugen laat me ook wat in de steek. Ik maak boodschappenlijstjes die ik vervolgens thuis vergeet, en in de supermarkt merk ik gelijk dat het geen zin heeft om heel hard na te denken wat er ook al weer opstond, ik weet het toch niet meer. Gisteravond wilde ik weer eens wat gaan haken, en na een half uur smeet ik het werkje boos op de grond. Ik wist gewoon niet meer hoe het moest, en hoe ik ook de stappen in het boekje voor beginners volgde, het lukte me echt niet om verder te komen dan het opzetten van de chain (het was een Engels boek). Ik voelde me een echte mislukkeling, ik kon niet eens meer stom haken!

Tijdens het hardlopen realiseerde ik me ineens dat mijn lichaam nu is zoals het was toen ik bijna drie jaar geleden overspannen was. Ik kon toen ook slecht dingen onthouden, ik wilde niet uit tien soorten brood kiezen want dat was teveel keus, en dat kon ik niet aan dus ging ik maar weer weg zonder een keuze gemaakt te hebben. Dan maar niet, ook goed. Ik was toen ook moe, tegen een uur of drie was ik klaar met de dag, en ook toen kon ik ineens dingen niet meer die ik daarvoor met twee vingers in m’n neus deed. Ook toen kon ik eindeloos Driller spelen, omdat je daar niet bij na hoeft te denken.

Ik ben niet overspannen volgens de definitie dat ik veel te hard heb gewerkt. Ik wil niet eens zeggen dat ik overspannen ben. Maar na vier maanden ellende, in een situatie zitten waar ik niet om gevraagd heb en waar ik tegen heel veel dingen moet vechten om voor mezelf op te komen, is de koek op zoals die op is bij iemand die overspannen is. Gek genoeg word ik erg rustig van deze gedachte. Omdat ik eindelijk weet wat ik er tegen kan doen, tegen hoe ik me nu voel: rustig aan doen. That’s it, dat is het enige. Luisteren naar mijn lichaam en accepteren dat dingen zijn zoals ze zijn. Resistance is futile, volgens mij heb ik dat heel lang geleden ook al eens op deze plek geschreven. Ik doe niet aan nieuwjaarsvoornemens, maar dit is er een die ik vooralsnog toch maar moet gaan volhouden. Dan kan 2011 alleen maar veel beter worden dan 2010.

Gelukkig nieuw jaar!

Nee, wacht, opnieuw.

Mijn huis staat vol met spulletjes. Voornamelijk kleine dingen, heel veel kleine dingen. Grote dingen niet zo. Om een of andere reden zijn mijn bare essentials nogal karig: ik heb een mooie eettafel maar met vier plastic stoeltjes van Ikea (drie jaar geleden voor 2,50 per stuk gekocht ‘tot ik mooie stoelen zou vinden’, waar ik vervolgens niet meer naar op zoek ben gegaan), ik heb geen bank maar wel twee tuinstoelen die al drie jaar als bank-alternatief doorgaan, ik heb twee matrassen op een lattenbodem, omdat ik al drie jaar wel denk ‘ik moet nog steeds een bedombouw kopen’ maar daar niet naar handel. Ik heb geen kledingkast, alles hangt aan een goedkoop rekje en staat in plastic tassen op de grond. In afwachting van.

Dus bare essentials, zeg maar meubels, die heb ik niet (althans, niet in de vorm die ik al jaren zou willen hebben, sinds ik alles achter heb gelaten bij de ex die mij zo vakkundig uit huis had gegooid), maar spulletjes heb ik meer dan genoeg. Even een klein uitstapje naar een ander onderwerp voordat ik doorga naar waar ik het eigenlijk over wilde hebben: wat zegt dit over mij? Volgens mij dat ik heel goed ben in korte-termijn en klein-denken, maar niet in het groter geheel. De ‘basis op orde’ lijkt niet aan mij besteed, ik hou mij gelijk bezig met details. Ik heb ladingen notitieblokjes en schriftjes, maar geen la om ze in op te bergen. Ik heb tientallen paren schoenen, maar geen kast om ze in te zetten. Ik blijf met nieuwe cd’s aanzetten, maar de CD-kast is al jaren te klein voor mijn collectie. De basis op orde krijgen voordat ik aan de details begin lukt mij dus gewoon niet. Nou ja, dan hebben we dat ook maar weer even vastgesteld. Het is overigens niet dat ik het niet wil hoor, maar het lukt me gewoon niet. Ik denk vaak genoeg ‘ik moet een kledingkast kopen’, maar het komt er gewoon niet van, en dat heeft dan natuurlijk ook weer te maken met het feit dat ik niet zo goed ben in sparen. Dus dan denk ik ‘niet teveel geld aan kleine dingen uitgeven, want dan kan ik straks iets groots kopen’, en dan blijkt aan het eind van de maand toch weer dat het niet is gelukt.  

Maar goed, terug naar alle spulletjes dan maar. Want ik wilde het even hebben over declutteren. Het woord alleen al, prachtig! In het kader van ‘het heft in eigen hand nemen’ ben ik her en der wat aan het lezen over geluk, en via Gretchen Rubin kwam ik uit bij dit artikel. Wat een inspiratie (het hele blog trouwens)! Gisteravond heb ik het geprobeerd, op zeer klein schaalniveau (je moet toch ergens beginnen). Een doos in mijn kast zat vol met kabels en pennen en kleine troep waarvan ik niet eens wist dat ik het had. Alles omgekeerd, kabels uit de knoop gehaald, alle pennen uitgetest -en erachter komen dat niets het meer deed, dus dat kon zo de prullenbak in- en een tip van een andere website opgevolgd, die schreef dat je de kabels met bijbehorend product (mobieltjes, camera) bij elkaar in een boterhamzakje doet, zodat je altijd weet welk kabeltje waarbij hoort. Een schaal vol troep op mijn tafel stoorde me al maanden: alles omgekieperd, dingen weggegooid, dingen opgeborgen waar ze beter op hun plek zijn, en alleen noodzakelijkheden (1 pen, 1 potlood, 1 marker, 1 telefoonoplader, 1 handcreme en 1 lippenbalsem) teruggelegd. De stapel papier ernaast ook maar gelijk onder handen genomen, nog wat cd’s op een logischere plek neergezet, en voila!

Ik ben er nog lang niet, maar mijn hemel, wat een wereld van verschil, dat declutteren! Hard en meedogenloos moet je zijn, maar wat levert dat een voldoening op! Voor iemand die uit een familie van verzamelaars komt en dus niet anders gewend is dan altijd heel veel spullen om zich heen te hebben, word ik verassend rustig van zo’n -relatief- kaal plankje. Nu moet u niet verwachten dat mijn hele huis ineens een stuk rustiger oogt, want dit was maar een heel klein onderdeel van het groter geheel, maar ik ben om! Ik ga door met declutteren, want declutteren is het nieuwe verzamelen. Op naar een opgeruimd 2011!

Een paar dagen geleden werd alles ineens helder. Dingen vielen op z’n plek, ineens snapte ik het. Ik durf niet te zeggen ‘helemaal’, want er is nog teveel dat ik helemaal niet begrijp, maar terwijl ik zat te mediteren werden zaken ineens heel helder.

Al die jaren had ik druk gezocht, buiten mezelf. Ineens voelde ik dat ik het zelf was. Ik ben mijn doel in het leven, het enige wat ik kan doen is ‘mij zijn’, en alles wat daaruit voort komt, is dus het doel in mijn leven, en dus goed, puur, oprecht en eerlijk. Meer dan ‘mij zijn’ kan ik niet doen, meer kan ik de wereld niet geven. Het doel waar ik dus zo lang naar op zoek was buiten mijzelf, had ik mijn hele leven allang bij me, alleen zag ik het maar niet omdat ik te ver weg keek en omdat mijn blik op mezelf veel te vertroebeld was geworden.

Het lijkt zo simpel en het lijkt zo’n open deur, maar geloof me, dat is het niet. Want het is één ding dat je zegt ‘ja duh, als ik maar gewoon mezelf ben dan is het goed, en als ik maar dingen doe waar ik achter sta dan is dan goed’. Maar het is een compleet ander ding om het te voelen, echt jezelf te zijn en vanuit daar te handelen. Hoeveel dingen doe je wel niet omdat het van je verwacht wordt, omdat je andere mensen niet wilt teleurstellen, omdat je in een bepaalde rol deelneemt aan de maatschappij? Hoeveel kleine leugentjes vertel je wel niet op een dag, in een week? ‘Nee, vanavond komt niet zo goed uit’ (terwijl je gewoon even geen zin hebt om af te spreken), ‘sorry, ik heb geen kleingeld bij me’ (tegen de zwerver die je gewoon niets wilt geven), ‘ik moet echt even wat afmaken, doe jij de boodschappen?’ (omdat je geen zin hebt om de kou in te gaan). Doe je dit werk omdat je het echt leuk vindt, omdat dit echt is wat je wilt, of doe je het omdat je nou eenmaal niets anders kon vinden, en ach, het betaalt goed en je bent eigenlijk te lui om naar iets anders te gaan zoeken?*

Ik pretendeer niet dat ik het nu allemaal zo goed weet. Ik zeg ook niet dat je ineens geen rekening meer moet houden met andere mensen, dat je je eindelijk eens lekker ongestoord egoistisch mag gaan gedragen. Ik zeg alleen maar dat ik ineens realiseerde dat alles wat ik zocht niet buiten mij te vinden was. Het zit in mij, omdat ik het ben. En alles wat ik doe omdat het vanuit mijn zijn komt, is goed, is mijn bijdrage aan de wereld. Dat voelt goed, en dat brengt rust, want als ik het doe vanuit mijn oprechte intenties, dan sta ik er altijd achter en dan hoef ik me ook niet druk te maken over of ik het echt wel goed bedoel, of dat ik iets anders had moeten doen of zeggen.

Het meest waardevolle dat direct voort is gevloeid uit het vinden van mijn doel in het leven is dat ik daardoor eindelijk ook mezelf kan accepteren. Want wie ik ben, dat is goed. Ik ben ik, en dat is OK.

*Voor de duidelijkheid: ik veroordeel niets. Als je een baan hebt zodat je daarmee geld verdient en daarnaast kan doen wat je echt wilt dan is natuurlijk wat anders dan dat je twintig jaar blijft hangen in iets wat je niet leuk vindt zonder daar iets aan proberen te veranderen. Maar ik realiseer me ook dat het soms makkelijk gezegd is; niet iedereen kiest ervoor om ergens in te blijven hangen, soms is er gewoon geen keuze.

Tot daar en tot hier!

Fotograferen is fijn, en kijken naar anderen kan ontzettend motiveren en inspireren. Zo wees een van de dames ons op Miss Minie, een vrouw (vrouw? Meisje!) van net 23 die op Flickr elke dag een zelfportret plaatste. En niet zomaar een uit de losse pols geschoten plaatje, nee, prachtige beelden vol creativiteit! Het enthousiasme in haar blog is al net zo aanstekelijk als haar ’365′ project, en ik ben blij dat er dit soort vrolijke mensen op de wereld rondlopen.

Misschien kan ik met de ladies van D4 ook wat enthousiasme en inspiratie de wereld inslingeren, om op die manier ook weer mijn steentje bij te dragen aan een leukere en positievere wereld? Ik zou zeggen, hou dit in de gaten, wie weet waar dit heen gaat. Ik weet nu in ieder geval nog niet precies waar dit heen gaat, maar de hersencellen borrelen en ik wil de leuke dingen graag met u delen zodra ze vorm krijgen.

(En in de tussentijd wat schaamteloze reclame: wilt u een basiscursus fotografie volgen, of weet u iemand die daar geinteresseerd in zou kunnen zijn? Kijk dan vooral even hier!)

Het goede nieuws is echter dat ik ontdekt heb dat elke ochtend mediteren (zeker met de informatie die ik heb opgedaan in deze cursus) helpt om rustiger en helderder in het leven te staan. Drie keer per week sporten draagt daar ongetwijfeld ook aan bij, en het zorgt nog voor een gezond lichaam ook. Briljant! Hoe dan ook, de laatste tijd heb ik erg veel goede ideeen, en lijken puzzelstukjes op de plaats te vallen. Het is dat ik niet geloof in een universum dat naar je luistert en je geeft waar je om vraagt, maar de goede energie lijkt in ieder geval tot goede ideeen op de goede momenten te leiden en dan vind ik het allemaal wel best met het universum. Het voelt goed, kan ik u vertellen. De creativiteit komt tot bloei en dat is zeer prettig, maar het belangrijkste is dat ik me realiseer dat het allerbelangrijkste is dat het leven leuk is. Dat je dingen doet die je leuk vindt, omdat je daar energie van krijgt, en dat is tenslotte waar het om gaat. U vindt het misschien open deuren, en daar heeft u volkomen gelijk in. Maar iets weten, en iets doen, daarnaar handelen, zijn hele verschillende dingen.

Gelukkig ben je nooit te oud om te leren. Sterker nog, volgens mij moet je juist ouder zijn om te leren. En dat is dus precies waar ik nu mee bezig ben. Lang leve het leven, lang leve het leren!

Afgelopen zaterdag was ik met een paar mensen in Antwerpen, in het museum voor moderne kunst. Iemand zei ‘tja, leuk hoor, maar dat had ik ook kunnen maken.’ Maar dat is het ‘m nou juist: jij doet het dus niet. Dat is het grote verschil, dat we allemaal kunnen zeggen ’dat had ik ook kunnen doen’ (wat meestal denigrerend bedoeld is overigens) maar dat er maar weinig mensen zijn die dat dan ook daadwerkelijk doen. Hoeveel mensen (mijzelf incluis) zeggen niet wel niet ‘dat boek, dat had ik ook kunnen schrijven’, of ‘dat schilderij, dat had ik ook kunnen maken’, ‘dat idee, dat had ik ook kunnen bedenken’?

Ik zit een beetje mijn tijd te verdoen hier op kantoor en dus struin ik het internet af op zoek naar interessant leesvoer en andere onzin. Ik stuitte op The Happiness Project, van Gretchen Rubin. Zag er leuk uit, en ik kan wel wat blijdschap gebruiken, dus las ik verder. Ze schreef: “A few years ago, I had an epiphany on the cross-town bus. I asked myself, “What do I want from life, anyway?” and I thought, “I want to be happy”—but I never spent any time thinking about happiness. “I should do a happiness project!” I realized. And so I have.” Ik dacht ‘ja jeetje, zoiets kan ik ook wel schrijven’. En gelijk nadat ik het dacht tikte ik mezelf op de vingers. ‘Doe het dan ook eens, muts! Of zeg dit soort dingen niet meer!’. Al die plannen, al die jaren dat je al roept dat je zo graag eens een boek wilt schrijven, al die beginnen die je hebt gemaakt en die onaf op je computer staan…

Het grote verschil is dat mensen als Gretchen Rubin het gewoon gaan doen. Misschien moet ik het verschil ook maar eens gaan proberen te maken.